
Σε ελεγχόμενες κλινικές μελέτες στην υπέρταση οι πλέον συχνές ανεπιθύμητες
αντιδράσεις που παρατηρήθηκαν με το MAGURAN σχετιζόνταν με την όρθια θέση
του ασθενούς σπανίως συνοδευόμενες από απώλεια της συνειδήσεως ή ήταν μη ειδικές
και περιελάμβαναν ζάλη, κεφαλαλγία, κάματο, αδιαθεσία, ορθοστατική ζάλη, ίλιγγο,
οίδημα, εξασθένηση, υπνηλία, ναυτία και ρινίτιδα. Εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις
ακράτειας των ούρων έχουν αναφερθεί. Η ανεπιθύμητη αυτή ενέργεια μπορεί να
σχετίζεται με τη φαρμακολογική δράση του MAGURAN. Σπανίως έχουν αναφερθεί
λευκοπενία, ουδετεροπενία και αύξηση των ηπατικών ενζύμων.
Οι ακόλουθες επιπρόσθετες ανεπιθύμητες ενέργειες έχουν αναφερθεί στην καθ’ ημέρα
πράξη μεταξύ ασθενών υποβαλλομένων σε θεραπεία για υπέρταση αλλά κατά κανόνα
οι εν λόγω ανεπιθύμητες ενέργειες δεν διαφέρουν από συμπτώματα που μπορεί να
εμφανισθούν και επί μη χορήγησης του MAGURAN όπως η ταχυκαρδία, οι παλμοί,
άλγος του θώρακος, η στηθάγχη, το έμφραγμα του μυοκαρδίου, τα εγκεφαλικά
επεισόδια και οι καρδιακές αρρυθμίες.
Καλοήθης Υπερπλασία του Προστάτη
Η πείρα από ελεγχόμενες κλινικές μελέτες στην καλοήθη υπερπλασία του προστάτη
υποδεικνύει παρόμοιο προφίλ ανεπιθύμητων ενεργειών όπως και στην υπέρταση.
4.9 Υπερδοσολογία
Εφ’ όσον η λήψη υπερβολικής δόσης προκαλέσει υπόταση ο ασθενής πρέπει να
τοποθετηθεί αμέσως σε ύπτια θέση με το κεφάλι προς τα κάτω. Άλλα μέτρα
υποστήριξης μπορεί να ληφθούν εάν κριθούν κατάλληλα ανάλογα με την περίπτωση.
Δεδομένου ότι το MAGURAN δεσμεύεται κατά 98% στις πρωτεΐνες του πλάσματος
δεν ενδείκνυται η εφαρμογή αιμοδιύλισης.
5. ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ
5.1 Φαρμακοδυναμικές Ιδιότητες:
Το MAGURAN ασκεί την αγγειοδιασταλτική του επίδραση λόγω εκλεκτικής και
ανταγωνιστικής αναστολής των μετασυναπτικών α-αδρενεργικών υποδοχέων.
Η χορήγηση του MAGURAN προκαλεί κλινικά σημαντική μείωση της αρτηριακής
πίεσης σαν αποτέλεσμα της μείωσης των συστηματικών αγγειακών αντιστάσεων.
Κατόπιν άπαξ ημερησίας χορήγησης παρατηρείται κλινικά σημαντική μείωση της
αρτηριακής πίεσης καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας και επί 24 ώρες μετά την
τελευταία δόση.
Η μείωση της αρτηριακής πίεσης είναι βαθμιαία η δε μέγιστη μείωση συνήθως
παρατηρείται 2 ώρες μετά τη χορήγηση. Σε ασθενείς με υπέρταση οι τιμές της
αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της θεραπείας με το MAGURAN ήταν παρούσες
τόσο στην ύπτια όσο και στην όρθια θέση. Σε αντίθεση με τους μη εκλεκτικούς α-
αδρενεργικούς αναστολείς δεν έχει παρατηρηθεί ανάπτυξη ανοχής κατόπιν
μακροχρόνιας χορήγησης του MAGURAN. Αύξηση της δραστηριότητας της ρενίνης
στο πλάσμα και ταχυκαρδία παρατηρήθηκαν ασυνήθως επί παρατεταμένης θεραπείας.
4